Weszłam do domu i od razu zaczęłam się pakować. Muszę stąd uciekać i to jak najdalej. Ale co to da? Uciekłam raz, znalazł mnie, ucieknę drugi, też mnie znajdzie. Mam pomysł może się przeprowadzę. Taaaa, bo ktoś sprzeda mieszkanie w 15 minut. Wiem! Zamieszkam w hotelu. Na jakiś czas to powinno wystarczyć. Napisałam kartkę do Kate i zaczęłam iść w stronę hotelu. A co jak spotkam Zayna? Jak mu to wytłumaczę? Moją historię znają tylko moi rodzice i Kate. Za mało czasu go znam aby powiedzieć mu co się wtedy wydarzyło, jednak mam takie uczucie, że mogę mu zaufać. Dobra, nieważne.
- Ashley? To ty?- zapytał Zayn, jak zwykle wszystko czego nie chcę musi się spełnić.
- Tak, ale przepraszam śpieszę się.
- Po co ci ta walizka? Wyjeżdżasz?
- Nie, zostaję w Londynie. Tylko muszę się przenieść na kilka dni, może tygodni do hotelu.
- O nie. Ja ci na to nie pozwolę. Wiem, że znamy się dość krótko, ale zawsze możesz na mnie liczyć. Więc moja propozycja jest taka abyś się do mnie wprowadziła. Co ty na to?
- Zayn my się znamy ledwie kilka godzin.
- No to co? Kilka godzin, kilka lat co to za róźnica.
- Zayn ja ci będę sprawiać kłopot...
- Żaden kłopot. To jak przyjaciółko, wprowadzasz się?
- Jeżeli chcesz..
- Chodźmy.
Kiedy Zayn wypowiadał słowo: przyjaciółko, poczułam lekkie ukłucie w sercu. Ja się w nim chyba naprawdę zakochałam.
*Perspektywa Zayna *
Ale ja jestem głupi! Ona jest dla mnie kimś więcej niż przyjaciółką, co mnie naszło żeby to powiedzieć. Trudno. Myślę, że po raz pierwszy w życiu zakochałem się od pierwszego wejrzenia. Właśnie mieliśmy przekraczać próg mojego domu, gdy Ash spytała.
- Na pewno mogę tu być?
- Jak dla mnie, możesz tu zostać na zawsze.
Dziewczyna uśmiechnęła się nieśmiało i zarumieniła się. Jaka ona jest śliczna gdy się rumieni.
- A więc to mój dom. Czuj się jak u siebie.
- Jeszcze raz ci dziękuję- powiedziała to i już za chwilę się do mnie przytuliła.
- Chodź może pójdziemy obejrzeć jakiś film?
- Bardzo chętnie.
Włączyłem film i oboje usiedliśmy na kanapie.
- Ashley?
- Słucham?
- Mam do ciebie takie małe pytanie, dlaczego uciekłaś z domu?
- Wiesz długa historia- próbowała się wymigać.
- Mam czas.
- Nie wiem czy mogę ci zaufać.
- Jesteśmy przyjaciółmi, obiecuję choćby nie wiem co by to było nikomu nie wygadam.
- A więc może zacznę od początku. Urodziłam się w Polsce i tam mieszkałam do 17 roku życia. Uciekłam z tamtąd przez pewnego chłopaka, Mike'a . Chodziliśmy ze sobą gdy ja miałam 16 lat. Przez rok Mike zachowywał się jak prawdziwy chłopak. Był romantyczny, aż do pewnego dnia. Wracałam właśnie ze szkoły gdy zobaczyłam go jak całuje się z inną. Wściekłam się, podbiegłam tam i wykrzyczałam mu prosto w twarz co o nim myśle. Po całej awanturze zaczęłam biec do mojego domu. Gdy byłam już przy samych drzwiach on złapał mnie i wniósł do mojego domu. Na samym początku zaczął mnie wyzywać, potem bił , kopał a nawet rozbił szklany wazon tak, że odłamki szkła powdzodziły mi w rękę stąd z resztą ta blizna- podwinęła rękaw i zobaczyłem co ten drań jej zrobił.- Na sam koniec kopnął mnie z całej siły w głowę przez co straciłam przytomność obudziłam się w bardzo ciężkim stanie. To wogóle cud, że ja jeszcze żyję.
Zamurowało mnie. Po prostu mnie zamurowało. Jak można zrobić coś takiego kobiecie!? Nie mam słów do tego faceta. Jak dla mnie powinien teraz siedzieć w więzieniu, a nie być na wolności.
Spojrzałem na nią. Płakała. Nie dziwię się, po tym co przeszła...
- Ash, obiecuję ci, że on cię nigdy nie znajdzie. Obiecuję ci to.
- Dziękuję- powiedziała.
- Za co?
- Za to, że jesteś teraz ze mną i mnie wspierasz.
Postanowiliśmy nie oglądać już dalej filmu tylko pójść spać.
- Dobranoc, Ashley.
- Dobranoc, Zayn.
___________________________________________
No i jest 3! Proszę komentujcie dla was to tylko zdanie czy dwa, a dla mnie jest to naprawdę ważne. Kocham :)
Zayn & Ashley
sobota, 30 marca 2013
Rozdział 2
Na ekranie telewizora właśnie leci wywiad no i co w tym takiego?... Zaraz, zaraz czy to nie jest ten chłopak z parku?
- Kate, co to za zespół?
- One Direction.
One Direction... One Direction... Właśnie dostałam olśnienia!!! One Direction to ten brytyjsko- irlandzki zespół. Jak mogłam zapomnieć, przecież moja kuzynka ich uwielbia.
- Mam do ciebie jeszcze takie malutkie pytanie. Jak on ma na imię?
- Zayn.
- A na nazwisko?
-Malik. A po co ci to?
- Pamiętasz jak mówiłam ci o tym chłopaku z parku?
- No, tak.
- A więc, w parku zderzyłam się właśnie z TYM Zaynem Malikiem.
- Z TYM Zaynem?
- Tak, z TYM.
- O mój boże! Ale z ciebie szczęściara! Tylko pamiętaj jak już z nim będziesz, to umuwisz mnie z Niallem.
- Ok. Nie ma problemu. Ale szanse na to, że go jeszcze kiedyś spotkam są zerowe.
- Ash! Co ty robisz w telewizji!?
- Co!?
W tym momencie zobaczyłam zdjęcie moje i Zayna w parku z dopiskiem: "Zayn Malik i tajemnicza dziewczyna, kłócą się w parku! O co poszło!?" Nie, no po prostu super! Dobra, luzik. Muszę chociaż na chwilę od tego wszystkiego odpocząć.
- Idę do parku.- oznajmiłam przyjaciółce.
- Ok.
Szłam sobie spokojnie parkiem. Słuchawki w uszach, świeże powietrze, żyć nie umierać. Nagle poczułam jak ktoś puka mnie w ramię.
- Hej to znowu ja chciałem cię bardzo przeprosić za wczoraj. Byłem bardzo wkurzony i może nie potrzebnie się uniosłem. To jak zgoda?- spytał mulat.
- Tak, pewnie. Ja też niepotrzebnie zaczęłam krzyczeć. To może zapomnimy o całej sytuacji?
- Ale jakiej sytuacji?- oboje się zaśmialiśmy- Nazywam się Zayn.
- Ja Ashley lub Ash obojętnie.
- Mam pomysł. Może pójdziemy na kawę, porozmawiamy, dowiemy się czegoś więcej o sobie, bo jak narazie znamy tylko swoje imiona.
- Bardzo chętnie, to kiedy?
- No nie wiem... teraz?
- Mi pasuję.
2 godziny później...
Jak mogłam uważać, że ten chłopak jest idiotą? To bardzo zabawny facet. Jesteśmy do siebie bardzo podobni. Obydwoje uwielbiamy rysować i mamy nawet ten sam ulubiony kolor: niebieski. Naszą rozmowę przerwał głos SMS-a na moim telefonie.
Od: Kate
Odebrałabyś może w końcu!!!
Sprawdziłam telefon, rzeczywiście 17 nieodebranych połączeń. Widocznie byłam tak bardzo pochłonięta rozmową z Malikiem, że nie słyszałam dzwonka. Oczywiście oddzwoniłam.
- Hej Kate! Sory, że nie odebrałam. Coś chciałaś?
- Ashley! Jest bardzo ważna sprawa! Jak najszybciej wracaj do domu. Był tutaj i powiedział, że cię znajdzie.
- Kto?
- Mike.
W tym momencie świat mi się zawalił bez słowa pożegnania odłączyłam się. Ale jak to wrócił? Przecież policja miała się nim zająć! Dlaczego wszystkie problemy zawsze spadają na mnie! Pojedyńcza łza spłynęła mi po policzku starałam się ją jak najszybciej przetrzeć, niestety Zayn ją zauważył.
- Ashley? Ty płaczesz? Coś się stało?
- Nic się nie stało. Przepraszam muszę już iść.
Nie wytrzymałam. Rozpłakałam się w drodze powrotnej. To jest niemożliwe! Dlaczego w życiu gdy już coś zacznię mi się układać to prędzej czy później pech musi powrócić!?
_______________________________________
Jest kolejny!!! Mam nadzieję, że lepszy od pierwszego! Zapewne zastanawiacie się kto to jest Mike. Tego dowiecie się już w następnym rozdziale! Kocham :)
- Kate, co to za zespół?
- One Direction.
One Direction... One Direction... Właśnie dostałam olśnienia!!! One Direction to ten brytyjsko- irlandzki zespół. Jak mogłam zapomnieć, przecież moja kuzynka ich uwielbia.
- Mam do ciebie jeszcze takie malutkie pytanie. Jak on ma na imię?
- Zayn.
- A na nazwisko?
-Malik. A po co ci to?
- Pamiętasz jak mówiłam ci o tym chłopaku z parku?
- No, tak.
- A więc, w parku zderzyłam się właśnie z TYM Zaynem Malikiem.
- Z TYM Zaynem?
- Tak, z TYM.
- O mój boże! Ale z ciebie szczęściara! Tylko pamiętaj jak już z nim będziesz, to umuwisz mnie z Niallem.
- Ok. Nie ma problemu. Ale szanse na to, że go jeszcze kiedyś spotkam są zerowe.
- Ash! Co ty robisz w telewizji!?
- Co!?
W tym momencie zobaczyłam zdjęcie moje i Zayna w parku z dopiskiem: "Zayn Malik i tajemnicza dziewczyna, kłócą się w parku! O co poszło!?" Nie, no po prostu super! Dobra, luzik. Muszę chociaż na chwilę od tego wszystkiego odpocząć.
- Idę do parku.- oznajmiłam przyjaciółce.
- Ok.
Szłam sobie spokojnie parkiem. Słuchawki w uszach, świeże powietrze, żyć nie umierać. Nagle poczułam jak ktoś puka mnie w ramię.
- Hej to znowu ja chciałem cię bardzo przeprosić za wczoraj. Byłem bardzo wkurzony i może nie potrzebnie się uniosłem. To jak zgoda?- spytał mulat.
- Tak, pewnie. Ja też niepotrzebnie zaczęłam krzyczeć. To może zapomnimy o całej sytuacji?
- Ale jakiej sytuacji?- oboje się zaśmialiśmy- Nazywam się Zayn.
- Ja Ashley lub Ash obojętnie.
- Mam pomysł. Może pójdziemy na kawę, porozmawiamy, dowiemy się czegoś więcej o sobie, bo jak narazie znamy tylko swoje imiona.
- Bardzo chętnie, to kiedy?
- No nie wiem... teraz?
- Mi pasuję.
2 godziny później...
Jak mogłam uważać, że ten chłopak jest idiotą? To bardzo zabawny facet. Jesteśmy do siebie bardzo podobni. Obydwoje uwielbiamy rysować i mamy nawet ten sam ulubiony kolor: niebieski. Naszą rozmowę przerwał głos SMS-a na moim telefonie.
Od: Kate
Odebrałabyś może w końcu!!!
Sprawdziłam telefon, rzeczywiście 17 nieodebranych połączeń. Widocznie byłam tak bardzo pochłonięta rozmową z Malikiem, że nie słyszałam dzwonka. Oczywiście oddzwoniłam.
- Hej Kate! Sory, że nie odebrałam. Coś chciałaś?
- Ashley! Jest bardzo ważna sprawa! Jak najszybciej wracaj do domu. Był tutaj i powiedział, że cię znajdzie.
- Kto?
- Mike.
W tym momencie świat mi się zawalił bez słowa pożegnania odłączyłam się. Ale jak to wrócił? Przecież policja miała się nim zająć! Dlaczego wszystkie problemy zawsze spadają na mnie! Pojedyńcza łza spłynęła mi po policzku starałam się ją jak najszybciej przetrzeć, niestety Zayn ją zauważył.
- Ashley? Ty płaczesz? Coś się stało?
- Nic się nie stało. Przepraszam muszę już iść.
Nie wytrzymałam. Rozpłakałam się w drodze powrotnej. To jest niemożliwe! Dlaczego w życiu gdy już coś zacznię mi się układać to prędzej czy później pech musi powrócić!?
_______________________________________
Jest kolejny!!! Mam nadzieję, że lepszy od pierwszego! Zapewne zastanawiacie się kto to jest Mike. Tego dowiecie się już w następnym rozdziale! Kocham :)
piątek, 29 marca 2013
Rozdział 1
Mam na imię Ashley. Jestem zwykłą 19- letnią dziewczyną. Wraz z przyjaciółką , Kate mieszkam w Londynie. To piękne miasto, chociaż pogoda bywa zmienna. Jak narazie obydwie szukamy pracy. Ja uwielbiam rysować i malować, natomiast Kate marzy o karierze tancerki. Właśnie dziś mija 12 równych lat naszej przyjaźni, więc postanowiłyśmy pójść na wielkie zakupy. Wzięłyśmy co potrzeba i ruszyłyśmy w stronę centrum chandlowego.
- Ash to jak robimy? Rozdzielamy się czy chodzimy razem?
- Pewnie, że razem przecież trzeba uczcić te 12 lat ogromnymi zakupami.
- Ja w to wchodzę.
4 godziny później...
Byłyśmy już chyba w każdym sklepie ( a sklepów jest tutaj nie mało), nogi bolą mnie tak, że chyba zaraz odpadną.
- Kate ja już dłużej nie wytrzymam. Błagam chodźmy na kawę.
- Dobra, już dobra chodźmy.
Po przepysznej kawie, która od razu postawiła nas na nogi. Postanowiłyśmy wrócić do domu długim spacerem przez park. Niestety z naszych planów nici, ponieważ Kate chciała pójść z Natem do kina. Nate to jej chłopak, nigdy go nie lubiłam i wiem, że prędzej czy później on ją skrzywdzi. Ten facet naprawdę powoli zaczyna działać mi na nerwy. Dzwoni do niej czy nie pójdzie z nim do kina, a ta od razu się na wszystko zgadza. Przecież dzisiaj mija równe 12 lat naszej przyjaźni... No trudno przecież to moja przyjaciółka skoro ona jest szczęśliwa, to ja też. Nie pozostaje mi nic innego jak wrócić do domu sama. Jednak z parku zrezygnować nie zamierzam. Mam ochotę chociaż na chwilę odpocząć od tego wszystkiego. Moje użalanie się nad sobą przerwał jakiś facet uderzając we mnie.
- Patrz jak łazisz!-krzyknął.
- Ja? Popatrz na siebie.
- Wy wszystkie jesteście takie same. Zawsze udajecie, że to tak "niechcący", a tak naprawdę robicie to tylko dlatego żebyśmy zwrócili na was uwagę. To jest naprawdę żałosne i powoli zaczęło się robić nudne.- awanturował się dalej chłopak.
- Posłuchaj mnie, koleś nie wiem kim jesteś i wcalę nie chcę wiedzieć. A teraz weź się przesuń, bo się śpieszę.
- Zaczekaj! Czyli nie jesteś fanką? Nie chcesz autografu, ani zdjęcia?
- Nie! Nawet nie wiem kim jesteś.
I na tym skończyła się nasza rozmowa. Co za palant! Chociaż jest bardzo, ale to bardzo przystojny. Te jego brązowe oczy i ciemne włosy... Co ja wygaduję!!! Idiota. Przystojny idiota!
2 dni później...
Ciągle myślę o tym chłopaku z parku. Czy to możliwe żebym się zakochała? Wątpię, chociaż ciąglę o nim myślę i powoli zaczyna mnie to irytować, bo nie mogę się na niczym innym skupić. Opowiedziałam Kate o nieznajomym chłopaku, a ta tylko uśmiechnęła się do mnie i powiedziała, że się zakochałam.
- Ashley, chodź na moment, tylko szybko!
- Już idę!
Głos mojej przyjaciółki dochodził z salonu i z tego co słyszę to ogląda telewizję. To co zobaczyłam na ekranie bardzo, ale to bardzo mnie zdziwiło...
__________________________________________
Więc 1 rozdział jest! Wiem, że krótki ale obiecuję następne będą dłuższe i mam nadzieję, że ciekawsze. Proszę o duuuuużą ilość komentarzy. :)
- Ash to jak robimy? Rozdzielamy się czy chodzimy razem?
- Pewnie, że razem przecież trzeba uczcić te 12 lat ogromnymi zakupami.
- Ja w to wchodzę.
4 godziny później...
Byłyśmy już chyba w każdym sklepie ( a sklepów jest tutaj nie mało), nogi bolą mnie tak, że chyba zaraz odpadną.
- Kate ja już dłużej nie wytrzymam. Błagam chodźmy na kawę.
- Dobra, już dobra chodźmy.
Po przepysznej kawie, która od razu postawiła nas na nogi. Postanowiłyśmy wrócić do domu długim spacerem przez park. Niestety z naszych planów nici, ponieważ Kate chciała pójść z Natem do kina. Nate to jej chłopak, nigdy go nie lubiłam i wiem, że prędzej czy później on ją skrzywdzi. Ten facet naprawdę powoli zaczyna działać mi na nerwy. Dzwoni do niej czy nie pójdzie z nim do kina, a ta od razu się na wszystko zgadza. Przecież dzisiaj mija równe 12 lat naszej przyjaźni... No trudno przecież to moja przyjaciółka skoro ona jest szczęśliwa, to ja też. Nie pozostaje mi nic innego jak wrócić do domu sama. Jednak z parku zrezygnować nie zamierzam. Mam ochotę chociaż na chwilę odpocząć od tego wszystkiego. Moje użalanie się nad sobą przerwał jakiś facet uderzając we mnie.
- Patrz jak łazisz!-krzyknął.
- Ja? Popatrz na siebie.
- Wy wszystkie jesteście takie same. Zawsze udajecie, że to tak "niechcący", a tak naprawdę robicie to tylko dlatego żebyśmy zwrócili na was uwagę. To jest naprawdę żałosne i powoli zaczęło się robić nudne.- awanturował się dalej chłopak.
- Posłuchaj mnie, koleś nie wiem kim jesteś i wcalę nie chcę wiedzieć. A teraz weź się przesuń, bo się śpieszę.
- Zaczekaj! Czyli nie jesteś fanką? Nie chcesz autografu, ani zdjęcia?
- Nie! Nawet nie wiem kim jesteś.
I na tym skończyła się nasza rozmowa. Co za palant! Chociaż jest bardzo, ale to bardzo przystojny. Te jego brązowe oczy i ciemne włosy... Co ja wygaduję!!! Idiota. Przystojny idiota!
2 dni później...
Ciągle myślę o tym chłopaku z parku. Czy to możliwe żebym się zakochała? Wątpię, chociaż ciąglę o nim myślę i powoli zaczyna mnie to irytować, bo nie mogę się na niczym innym skupić. Opowiedziałam Kate o nieznajomym chłopaku, a ta tylko uśmiechnęła się do mnie i powiedziała, że się zakochałam.
- Ashley, chodź na moment, tylko szybko!
- Już idę!
Głos mojej przyjaciółki dochodził z salonu i z tego co słyszę to ogląda telewizję. To co zobaczyłam na ekranie bardzo, ale to bardzo mnie zdziwiło...
__________________________________________
Więc 1 rozdział jest! Wiem, że krótki ale obiecuję następne będą dłuższe i mam nadzieję, że ciekawsze. Proszę o duuuuużą ilość komentarzy. :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)