sobota, 30 marca 2013

Rozdział 3

Weszłam do domu i od razu zaczęłam się pakować. Muszę stąd uciekać i to jak najdalej. Ale co to da? Uciekłam raz, znalazł mnie, ucieknę drugi, też mnie znajdzie. Mam pomysł może się przeprowadzę. Taaaa, bo ktoś sprzeda mieszkanie w 15 minut. Wiem! Zamieszkam w hotelu. Na jakiś czas to powinno wystarczyć. Napisałam kartkę do Kate i zaczęłam iść w stronę hotelu. A co jak spotkam Zayna? Jak mu to wytłumaczę? Moją historię znają tylko moi rodzice i Kate. Za mało czasu go znam aby powiedzieć mu co się wtedy wydarzyło, jednak mam takie uczucie, że mogę mu zaufać. Dobra, nieważne.
- Ashley? To ty?- zapytał Zayn, jak zwykle wszystko czego nie chcę musi się spełnić.
- Tak, ale przepraszam śpieszę się.
- Po co ci ta walizka? Wyjeżdżasz?
- Nie, zostaję w Londynie. Tylko muszę się przenieść na kilka dni, może tygodni do hotelu.
- O nie. Ja ci na to nie pozwolę. Wiem, że znamy się dość krótko, ale zawsze możesz na mnie liczyć. Więc moja propozycja jest taka abyś się do mnie wprowadziła. Co ty na to?
- Zayn my się znamy ledwie kilka godzin.
- No to co? Kilka godzin, kilka lat co to za róźnica.
- Zayn ja ci będę sprawiać kłopot...
- Żaden kłopot. To jak przyjaciółko, wprowadzasz się?
- Jeżeli chcesz..
- Chodźmy.
Kiedy Zayn wypowiadał słowo: przyjaciółko, poczułam lekkie ukłucie w sercu. Ja się w nim chyba naprawdę zakochałam.

*Perspektywa Zayna *

Ale ja jestem głupi! Ona jest dla mnie kimś więcej niż przyjaciółką, co mnie naszło żeby to powiedzieć. Trudno. Myślę, że po raz pierwszy w życiu zakochałem się od pierwszego wejrzenia. Właśnie mieliśmy przekraczać próg mojego domu, gdy Ash spytała.
- Na pewno mogę tu być?
- Jak dla mnie, możesz tu zostać na zawsze.
Dziewczyna uśmiechnęła się nieśmiało i zarumieniła się. Jaka ona jest śliczna gdy się rumieni.
- A więc to mój dom. Czuj się jak u siebie.
- Jeszcze raz ci dziękuję- powiedziała to i już za chwilę się do mnie przytuliła.
- Chodź może pójdziemy obejrzeć jakiś film?
- Bardzo chętnie.
Włączyłem film i oboje usiedliśmy na kanapie.
- Ashley?
- Słucham?
- Mam do ciebie takie małe pytanie, dlaczego uciekłaś z domu?
- Wiesz długa historia- próbowała się wymigać.
- Mam czas.
- Nie wiem czy mogę ci zaufać.
- Jesteśmy przyjaciółmi, obiecuję choćby nie wiem co by to było nikomu nie wygadam.
- A więc może zacznę od początku. Urodziłam się w Polsce i tam mieszkałam do 17 roku życia. Uciekłam z tamtąd przez pewnego chłopaka, Mike'a . Chodziliśmy ze sobą gdy ja miałam 16 lat. Przez rok Mike zachowywał się jak prawdziwy chłopak. Był romantyczny, aż do pewnego dnia. Wracałam właśnie ze szkoły gdy zobaczyłam go jak całuje się z inną. Wściekłam się, podbiegłam tam i wykrzyczałam mu prosto w twarz co o nim myśle. Po całej awanturze zaczęłam biec do mojego domu. Gdy byłam już przy samych drzwiach on złapał mnie i wniósł do mojego domu. Na samym początku zaczął mnie wyzywać, potem bił , kopał a nawet rozbił szklany wazon tak, że odłamki szkła powdzodziły mi w rękę stąd z resztą ta blizna- podwinęła rękaw i zobaczyłem co ten drań jej zrobił.- Na sam koniec kopnął mnie z całej siły w głowę przez co straciłam przytomność obudziłam się w bardzo ciężkim stanie. To wogóle cud, że ja jeszcze żyję.
Zamurowało mnie. Po prostu mnie zamurowało. Jak można zrobić coś takiego kobiecie!? Nie mam słów do tego faceta. Jak dla mnie powinien teraz siedzieć w więzieniu, a nie być na wolności.
Spojrzałem na nią. Płakała. Nie dziwię się, po tym co przeszła...
- Ash, obiecuję ci, że on cię nigdy nie znajdzie. Obiecuję ci to.
- Dziękuję- powiedziała.
- Za co?
- Za to, że jesteś teraz ze mną i mnie wspierasz.
Postanowiliśmy nie oglądać już dalej filmu tylko pójść spać.
- Dobranoc, Ashley.
- Dobranoc, Zayn.

___________________________________________

No i jest 3! Proszę komentujcie dla was to tylko zdanie czy dwa, a dla mnie jest to naprawdę ważne. Kocham :)

1 komentarz: